Dürtülerimiz ve seçimlerimiz sonucunda ortaya çıkan cinsel davranışlarımız, çok geniş bir yelpaze oluşturur.

Cinsel ilgi duyduğumuz birine hafif bir dokunuşun, bazen aynı mekânda bulunmanın ya da telefonla konuşmanın bile, cinsel uyarı ve doyuma yönelik yönleri vardır. Cinsel davranış yelpazemizin bir ucunda dokunma, diğer ucunda sevişme ile sağlanan doyum olduğunu söyleyebiliriz.

Cinsel davranış yelpazemiz ne kadar geniş, ne kadar zenginse, cinsellikten alabileceğimiz hazların da o kadar fazla ve değişik olabileceğini düşünebiliriz.

Cinsel ilişki, birbirlerine cinsel ilgi ve istek duyan iki insanın, birlikte ürettikleri ve karşılıklı keyif aldıkları, her çeşit cinsel davranıştır.

Cinsel davranışlar bedenin çeşitli bölümleri aracılığı ile gerçekleşir. Ama temelde insanlar beyinleriyle sevişir diyebiliriz. Bedenimize dokunulmasından aldığımız haz, doğduğumuz andan itibaren geçerlidir. Çocukluk ve ergenlik dönemi boyunca bunların çeşitlerini öğrenirken, ne yazık ki toplumsal baskılar nedeniyle, cinsel haz yaratan bazı dokunmaları engellemeyi de öğreniriz. Bu sürecin sonunda, birçok erişkin erkek ve kadın, cinsel ilişkiyi cinsel organların birleşmesinden ibaret algılamaya başlar.

Uzun süreli ilişkilerde, çiftlerin sevişmesinde cinsel birleşme nitelikleri çok değişmezken, ön sevişme süreleri ve davranış çeşitliliği genellikle azalır. Bu da cinsel ilişkinin monotonlaşmasına, cinsellikten alınabilecek birçok hazzın yok olmasına yol açar. Öte yandan, eşlerden birinde veya her ikisinde cinsel işlev bozukluğu olan, cinsel sorunları nedeniyle cinsel birleşmenin kurulamadığı çiftlerde, sevişme uzundur, cinsel davranışlar çeşitlidir, karşılıklı birçok cinsel haz üretirler.

Ancak cinsel ilişkilerinde, istedikleri halde cinsel birleşme olmadığı için, cinsel doyumsuzlukları vardır. Burada hedefteki cinsel davranış, cinsel birleşme, olanaksız olduğu için, diğer cinsel davranışların gelişebildiğini düşünebiliriz.

Oysa iki insan arasındaki cinsel ilişki, sevişme haz yaratan cinsel davranışlardan oluşan keyifli bir süreçtir.

Dokunma, öpme, sürtünme, fanteziler, cinsel birleşme, cinsel yanıtlarımız, orgazm, hepsi bu sürecin ayrı hazlar üreten parçalarıdır. Bunların bazılarını yeğleyip, hedefleyerek doyum sağlayabiliriz. Ama ihmal ettiğimiz parçaların potansiyel hazzını da kaçırıyor olabiliriz.

Böylece sevişmeleri cinsel birleşme ve orgazma odaklanır, süreci değil, hedefi önemserler. Oysa, dokunmak gibi birçok sevişme davranışı, süre sınırı olmayan bir haz kaynağı iken, cinsel birleşme dakikalarla, orgazm ise saniyelerle sınırlı bir haz üretebilir.

Cinselliği cinsel birleşme ve orgazma indirgeyen bu anlayış, cinsellikten alınabilecek birçok hazzın yaşanmasını da engeller. Birçok cinsel işlev bozukluğunun ve cinsel doyumsuzlukların temelinde bu indirgeme anlayışı yatmaktadır.

Aslında, bu yazının başlığını oluşturan,"ön sevişme" terimi, bu yanlış anlayışın bir yansımasıdır.

Ön sevişme ile cinsel birleşme öncesinde yapılan tüm cinsel davranışlar kastedilmekte ve asıl sevişmenin cinsel birleşme olduğu mesajı verilerek, indirgeme anlayışı pekiştirilmektedir. Ön sevişmeye, hep bir hazırlık dönemi, bir hedefe giden yolda yapılması gereken zorunlu eylemler olarak bakılmaktadır.

Genç çiftlerde, ön sevişmenin daha çok kadının cinsel birleşmeye hazırlanması için gerekli olduğu inanışı yaygındır. Çünkü genç erkeklerin cinsel açıdan uyarılması daha hızlıdır. Cinselliğe fazla ilgi duymayan, cinsel ilişkiye eşlerinin isteğini reddetmemek için girişen birçok kadın, ön sevişmeyi kısaltır, sevişmeyi cinsel birleşmeden ibaret hale getirir.