inadına sevmek

Her gördüğü gibi insanın
Bir isim bulmuş kendince
Ve seslenmiş;
Yeşil, kırmızı, mavi, sarı, gri, siyah, beyaz..

Beyaz a bir anlam yüklemişler
Saflık, temizlik, dürüstlük.
Sarıyı güneşten almışlar sımsıcak
Göklere dönmüşler yüzerlini
Kimi zaman berrak sulara
Mavi demişler.

Hani zaman içinde ne çok oldular
Karmankarış renklerle insanoğlu
Haşır neşir ve bir o kadar işte.

Bir de siyah var bilirsiniz
Eskilerin kara dediği, karanlık
Gecelerden başlamış anlamlanmaya
Sonra kadere kadar uzanmış ya
Üvey olduğundan mıdır bilinmez
Zıt kardeşi bilinir beyaz ın..
Sevenleri vardır kara nın, karanlığın
Kimi sessiz gecelerde ağlarken
Kimi, sensiz sevdalarda yorgun
Bitiminde ışığını bekler güneşin.

Karanlık..kara..kapkara..tencere kapağı misali
Yürekler onca kararmışsa ne denir
Ne yapılır, ne gelir ki elden?

Kimi zamanlar vardır, bilirsin
Kızarmak kararmaktan yeğdir hani
Ve lakin ne mümkün, illa ki kara olacak
Hem de ne kara..kapkara.

Kıskanmak dedim gül e, güldü
Güvensizliktir dedi kendine,
Yetersizliktir öte yandan, eksiklik olmalı.
Durdum..düşünemedim
Ben miydim diye sarsıldım, dondum
Kalakaldım öylece.

Bu, bensem dedim eğer
Bir yol olmalı belki de çare
Nerde, kimde ve nasıl ulaşılırsa..
Karalar bağlamaktan vazgeçip
Aramaya koyuldum karanlığın ziftinde.
Derman olacak ne ve kimdeyse
İnadına sevmek..inadına sevmek
Gül aldırmasa da bülbül ün feryadına,
Bildiğim, bulduğum..ulaşabildiğim
Başka çare yok..yok..yok.